In januari en februari schreef ik over mijn ervaring met ‘stappen naar een gelukkig leven’ van De Succesvolle Mannen, zoals ik de twee heren was gaan noemen. Na hun tweede stap ‘noodzaak’ (met als ondertitel ‘Waarom problemen fijn kunnen zijn’) kwam ik daadwerkelijk in de problemen…

Nonchalant instant-geluk

De Succesvolle Mannen… ik was ze, zonder er al te veel bij stil te staan, in gedachten ‘De Snelle Jongens’ gaan noemen. Dat was achteraf bekeken al niet zo’n goed teken. Na hun eerste twee filmpjes te hebben bekeken, heb ik echt nog wel even volgehouden; ik had me immers voorgenomen om hun weg naar geluk te bewandelen om zo een vergelijking te kunnen maken tussen hun aanpak en de kloosterwijsheid van Anselm Grün, waarover ik ook in mijn eerdere blogs heb geschreven. Maar op de een of andere manier wilde het niet lukken tussen mij en de Jongens. Ik voelde mijn weerstand steeds groter worden als ik keek naar de filmpjes waarin ze bestudeerd nonchalant hun visie op de weg naar een succesvol leven geven. Gewoon hun stappen volgen en het komt allemaal goed. En dan was er ook nog dat getik…

Hé hallo, ben je daar nog?

Misschien was het wel dat getik dat de druppel was – daar werd ik dus zogezegd getikt van! De eerste keer dat de Jongens na afloop van een filmpje op de camera tikten met de quasi-grappige vraag ‘Hé hallo, ben je daar nog?’ kon ik er nog wel een beetje om lachen. Doel van dit – wel wat afgezaagde – trucje was mij te wijzen op het bestaan van hun jaartraining (of hoe ze het ook noemen). Maar na het daarop volgende filmpje, dat een paar dagen later in mijn mailbox belandde, flikten ze dit kunstje weer – en eigenlijk was ik er toen al wel klaar mee. Ik kan er de vinger niet helemaal precies op leggen, maar waar het op neerkwam, was dat ik het niet meer opbracht om samen met de Jongens stappen naar succes te zetten…

Commerciële schoorsteen

Ik snap natuurlijk wel dat ook Succesvolle Mannen het fijn vinden als hun schoorsteen rookt, en dat lukt nu eenmaal minder goed als je alleen maar gratis filmpjes de wereld in slingert. Vandaar dat ze mij als kijker iedere keer weer willen wijzen op hun verdere aanbod. En toch. De manier waarop ze het brengen, het past denk ik gewoon niet bij mij. Het is zo gelikt allemaal, zo commercieel. Wat daarnaast ook een belangrijke rol speelde, was hun tempo. De filmpjes waarin ze hun stappen naar succes/geluk uiteenzetten, volgden elkaar met een enorme snelheid op; in pak ‘m beet een maandje hadden ze alle dertien stappen naar succes erdoorheen gejast. En hoewel ze ergens in een mailtje wel zeiden dat je de stappen uiteraard ook op je eigen manier af kon werken, werd ik toch op zijn zachtst gezegd nogal onrustig van dit ‘succesbombardement’ in mijn mailbox.

Lekker herkauwen

Misschien ben ik wel een kind van mijn tijd – en dus niet van deze tijd, aangezien ik meer dan veertig jaar geleden ter wereld kwam. Dat betekent wellicht dat ik het tempo en de geliktheid van nu niet zo goed aan kan als kinderen van déze tijd. Het is goed mogelijk dat het daarom niet boterde tussen de Jongens en mij. Het hele ‘hapklare’, formuleachtige van hun verhaal stond me trouwens ook al snel tegen. Het is zo voorgedefinieerd, zo kant en klaar… Nee, dan passen de boeken van die bebaarde Duitse monnik toch beter bij me. In mijn eigen tempo een hoofdstuk, of alleen maar een paar regels, lezen. Woorden en zinnen die mij alle ruimte laten voor overdenking, geen opdringerige, snelle beelden die maar in één tempo te consumeren zijn en weinig ruimte voor contemplatie laten. En na het lezen lekker herkauwen, net zo lang tot ik de materie op mijn manier en met mijn snelheid heb verwerkt.

Een nieuw hallo?

Kortom, ik heb afscheid genomen van De Succesvolle Mannen. Dat ging met enige innerlijke strubbelingen gepaard, want hé, ik had me toch voorgenomen om alle dertien stappen naar succes te zetten? Ik had er toch een bedoeling mee en het zou me bovendien toch ook lekker weer wat stof tot schrijven geven? Maar dat laatste, daar zit ik als raszuivere tekstschrijver zelden om verlegen. En het eerste, daar had Paulo Coehlo al een duidelijke mening over:

If you’re brave enough to say goodbye, life will reward you with a new hello.

De kans is groot dat hij hiermee doelde op afscheid nemen van mensen, maar het lijkt me dat hetzelfde principe werkt voor ideeën. Afscheid nemen van plannen om ruimte te maken voor nieuwe dingen, zoiets. En welbeschouwd heb ik in deze beslissing de eerste twee stappen van De Succesvolle Mannen alsnog en ‘succesvol’ in de praktijk gebracht: ik heb een probleem in kaart gebracht (mijn weerstand tegen hun aanpak) en mijn verlangen om afscheid van dit experiment te nemen in daden omgezet. Op naar een nieuw hallo!