“Wanneer ben je gestopt met dansen?”, in sommige culturen is dat wat de dokter vraagt in plaats van wanneer je je ziek of depressief bent gaan voelen. Wat een prachtige vraag om eens over na te denken! Dans ik eigenlijk (nog) wel genoeg? En hoe zit het met jou?

Voedsel voor je ziel

We wéten het wel en toch doen we het zo vaak niet: goed voor onszelf zorgen, op tijd rust nemen, zorgen dat onze motor niet oververhit en onze tank niet te leeg raakt. Want daar gaat het natuurlijk om met die hamvraag (of beter gezegd: dansvraag): doe je wel genoeg om jezelf te voeden? Als je ervan houdt, kun je dat doen door te dansen, maar er zijn ontelbaar veel andere manieren om ervoor te zorgen dat je koektrommeltje gevuld blijft.

De bodem van de trommel

Die vergelijking van de koektrommel kwam ik lang geleden tegen. Op dat moment maakte hij veel indruk op me, vermoedelijk omdat ik mijn eigen koektrommel niet bepaald regelmatig bijvulde – ik deelde vooral uit. En dan nog niet eens altijd omdat ik dat zo graag deed, maar vooral omdat ik mezelf kennelijk wijs had gemaakt dat het moest. Gelukkig weet ik inmiddels beter en komt de bodem van de trommel nog maar zelden in zicht.

Een goede start

Hoewel dat dansen dus niet letterlijk bedoeld wordt, vat ik het persoonlijk wel zo op, juist omdat ik weet dat dansen mij goed doet. Jaren volgde ik met plezier verschillende lessen. Meestal ’s avonds, en dat beviel mij als niet-avondmens minder goed. Tegenwoordig doe ik het anders: opstaan als de wereld nog stil is en met m’n oortjes in een half uurtje dansen. Door zo’n korte ‘wave’ krijg ik in ieder geval een dagelijkse portie lichaamsbeweging. Wat ik de rest van de dag ook doe, de start was goed.

Verlies jezelf

Ik heb niet terug kunnen vinden van wie de volgende uitspraak is, maar hij drukt wel precies uit wat dansen voor mij betekent en op welke manier dans wat mij betreft een vorm van meditatie is. Jezelf vinden, jezelf verliezen…

Dance is a way to find yourself and lose yourself… all at the same time.