Soms is het zo dat de woorden die er niet staan mooier zijn dan de woorden die er wel staan … Klinkt vaag, is het niet. Ik leg het uit – en dan voor het gemak even met woorden die er wél staan.

Traditioneel meisje

Vorige week zag ik tijdens een wandeling in de bebouwde kom vanuit mijn ooghoek een boodschap op het raam van een woning staan: ‘Hoera, een mensje!’ Ik dacht, goh wat leuk dat ze de nadruk leggen op het feit dat er een mensje geboren is, dáár gaat het tenslotte immers om. Totdat ik toch nog even wat beter naar dat raam keek en zag dat er natuurlijk gewoon het traditionele ‘Hoera, een meisje!’ stond …

Krassen in geluk

Het deed me denken aan Het gouden ei, een thriller van Tim Krabbé die ik lang geleden las. In dit boek komt een passage voor waarin de hoofdpersoon vanuit zijn appartement neerkijkt op een auto met een smerige motorkap waarop staat geschreven: ‘Als ik dit schrijf komen krassen in geluk’. Wat een poëtische zin lijkt te zijn, blijkt later een prozaïsche constatering, namelijk ‘Als ik dit schrijf komen krassen in de lak’.

Sleutelzin

De betreffende zin speelt een cruciale rol in het boek van Krabbé: de hoofdpersoon is op zoek naar de volmaakte liefde, maar komt er – op een wel heel harde manier – achter dat krassen in de lak er altijd zullen zijn. Alleen door vrijwillig hetzelfde lot te ondergaan als zijn op raadselachtige wijze verdwenen geliefde kan hij achterhalen wat haar is overkomen.

Poëtisch misverstand

Het gouden ei is tweemaal door dezelfde cineast verfilmd, eenmaal als Spoorloos en eenmaal als het internationaal uitgebrachte The Vanishing. De tweede rolprent was de ‘eind goed, al goed’-slot, de eerste gaf geen uitsluitsel over de ware toedracht van de verdwijning.

Ik weet heus wel dat het leven altijd zorgt voor krassen in de lak, maar ‘krassen in geluk’ en ‘Hoera, een mensje’ laten zo veel meer aan de verbeelding over. Als ik mag kiezen, doe mij dan in plaats van de prozaïsche werkelijkheid toch maar liever het poëtische misverstand!