Het is me gelukt! Ik heb zojuist de laatste hand gelegd aan mijn kersttoespraak voor dit jaar en ik kan met zekerheid stellen dat ik er een nieuw wereldrecord mee ga vestigen. Mijn toespraak telt namelijk exact – houd je vast – twee woorden! Voordat we over gaan tot het officiële gedeelte, in het hiervolgende eerst een korte toelichting…

Maximaal schrappen

Als tekstschrijver heb ik me vaak te houden aan een bepaald aantal woorden. De ervaring heeft mij geleerd dat ik eerder neig naar te veel dan te weinig. Aan het begin van een opdracht vraag ik me wel eens af hoe ik ooit aan het afgesproken aantal woorden moet komen, zeker als het gaat om een onderwerp waar ik nog niet veel over weet. Maar als ik me eenmaal in de materie heb ingelezen, kom ik al snel lekker op dreef. Voordat ik het weet zit ik ineens toch aan dat maximum aantal woorden of ben ik er zelfs al overheen. En dan wordt het dus weer schrappen en de boel terugbrengen naar de kern.

Ontdaan van franje

Dat vind ik een leuk proces, kijken wat ik allemaal aan zelf aangebrachte franje weg kan halen zodat alleen de kern van het verhaal overblijft. Als het om schrijftips gaat, duikt vaak de volgende uitspraak van Goethe (1749-1832) op:

In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister.

Hiermee wordt dan bedoeld dat je de materie pas echt in de vingers hebt als je een en ander kernachtig weet te verwoorden. De uitspraak is wel wat uit zijn verband gerukt, aangezien het slechts een enkele zin is uit een compleet sonnet. Bovendien heeft Goethe het beslist over meer dan schrijven alleen, zo blijkt al wel als je de regel in het bijbehorende couplet bekijkt:

Wer Grosses wil, muss sich zusammenraffen; In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister, und das Gesetz nur kann uns Freiheit geben.

Levensmotto

Voor mijn kersttoespraak heb ik de lat wat het inperken betreft hoog gelegd. Tegelijkertijd heb ik het mezelf gemakkelijk gemaakt, door dankbaar gebruik te maken van een van de mooiste uitspraken die ik ooit ben tegengekomen. Hij is al jaren mijn levensmotto en komt van de Zweedse diplomaat Dag Hammarskjöld, die van 1953 tot 1961 secretaris-generaal was van de Verenigde Naties:

Tegen het verleden: dank, tegen de toekomst: ja!

Ik kijk op 2015 terug als een jaar vol prachtige ervaringen, mooie ontmoetingen en nieuwe kansen. Ik heb knopen door mogen hakken, fouten mogen maken en (een beetje) wijzer mogen worden. En ik kijk reikhalzend uit naar weer zo’n rijk jaar, waarin alles uitnodigt tot groei: de ongecompliceerde momenten, maar de complexe net zo goed of misschien zelfs wel meer.

Eigentijds product

Ik heb de uitspraak van Hammarskjöld uit elkaar gehaald en geheel in de geest van deze tijd geüpcycled tot een nog kernachtiger product. Voel je, ook passend bij het huidige tijdsgewricht, gerust vrij om mijn toespraak naar believen te recyclen. Je zult zien dat er weinig woorden zijn met zoveel kracht, die op zoveel momenten toepasbaar zijn. Bijvoorbeeld als je tijdens de jaarwisseling terugblikt, of straks in het nieuwe jaar, aan het einde van willekeurig welke dag. Met deze twee woorden is het belangrijkste wat mij betreft gezegd:

Dank! Ja!

Toegegeven, de lengte van deze toelichting is niet bepaald een hoogstandje als het gaat om beperking. Maar goed, wat wil je ook met Het Leven zelf als onuitputtelijke bron van inspiratie? Als je op de ene plek iets schrapt, borrelt er op de andere plek weer iets noemenswaardigs op…

Kortom, dank voor een inspirerend 2015 en ja tegen een minstens zo inspirerend 2016!