Op de een of andere manier komt  er bij de wisseling van de seizoenen bij mij altijd een soort ‘oergevoel’ naar boven. Zo ook de afgelopen week, toen het met een paar zonnige dagen ineens echt voorjaarsachtig aanvoelde…

Vreemde neigingen

Als er iets is waar ik bepaald niet verslaafd aan ben, dan is het wel aan schoonmaken. Petje af voor mensen die standaard iedere week met de stofzuiger in de weer zijn en met een sopje aan de slag gaan – ik ben er inmiddels achter dat ik een dergelijke discipline nooit op zal kunnen brengen. Bij mij werkt het meer zo dat ik ineens de geest krijg, een soort schoonmaakkriebel voel en dan ook onmiddellijk aan de slag ga. En zo stond ik vorige week na het avondeten de keuken te boenen; aanrecht, gasfornuis, de fluitketel die ik al jaren niet onder handen had genomen, alles móest ineens schoon. ’s Avonds notabene, terwijl ik normaal gesproken na de avondmaaltijd niet echt veel meer waard ben. Ik ben een ochtendmens pur sang, sta zonder problemen om half zes op, maar heb er ook geen problemen mee om ’s avonds om negen uur naar bed te gaan.

Erfelijke schoonmaakwoede

Zo’n schoonmaakaanval overkomt me in ieder seizoen wel eens, maar dit keer speelde de komst van de lente beslist een belangrijke rol. Zit dat er bij ons misschien toch nog ingebakken, die aloude grote voorjaarsschoonmaak? Het zou mij niet verbazen. Een nieuwe lente, een nieuw geluid, meer licht, meer energie – daar hóórt schoonmaken gewoon bij. Een frisse start, weg wat niet meer nodig is, ruimte maken voor het nieuwe seizoen, voor nieuwe dingen. Bij de energie die de lente met zich meebrengt past dat schoonmaken op de een of andere manier simpelweg. Ik heb me dus ook voorgenomen om deze week de ramen te zemen. Dat is zeker niet iets wat ik regelmatig doe, maar ik maak de lichtere, warme maanden graag in hun volle glorie mee – en als de ramen schoon zijn, kan ik de mooie tijden tenminste aan zien komen!

Wilde plukpraktijken

En dan is er nog een trekje dat bij mij extra opspeelt in de lente: als het eerste groen in de natuur de kop op steekt, dan verander ik ineens in een… wildplukker! Ik móet dan naar buiten om wat van dat frisse, nieuwe groen te plukken. Paardenbloem, brandnetel, fluitenkruid… ik voel me de koning te rijk als ik thee van de eerste twee kruiden maak, of wat fluitenkruid door de soep roer. Vandaag de dag liggen de supermarkten natuurlijk het hele jaar rond vol bladgroen, maar dat eerste groen dat na de winter in de natuur ontspruit, dat is voor mij zoiets anders, dat brengt een echt oergevoel in me naar boven. Ik kan me dan zo voorstellen wat een zegen het moet zijn geweest in vroeger tijden, als alle voorraad zo ongeveer op was en eindelijk, eindelijk de dagen weer gingen lengen en het groeiseizoen weer was aangebroken!

Eeuwenoude traditie

Het fenomeen voorjaarsschoonmaak kent trouwens een lange traditie en is een overblijfsel van een eeuwenoud feest dat in de moderne wicca ‘Imbolc’ heet. Dit natuurreligiefeest draait om de terugkeer van de zon en daarmee de vruchtbaarheid. Schoonmaken, om zowel in fysieke als mentale zin ruimte voor het nieuwe te maken, speelt in de periode rondom Imbolc een belangrijke rol. De naam ‘Imbolc’ zou zoveel betekenen als ‘in de buik’, waarbij met de buik op de (her)ontluikende vruchtbaarheid van de aarde wordt gedoeld.

Bramen en bosbessen

Die wildplukdrang is overigens iets wat me ook op andere momenten overkomt. Ik herinner me wandelingen, al dan niet tijdens vakanties, met de Jongens waarbij we al struinend door de bossen stuitten op bramen-, frambozen- of bosbessenstruiken en ik niet anders kon dan plukken. Zielsgelukkig ben ik dan, op m’n hurken tussen de bosbessen. De Jongens plukken vaak wel even mee, maar lopen vervolgens meestal (rustig) door; die weten ondertussen ook wel een beetje dat ze hun moeder op zo’n moment maar beter een poosje haar oerneigingen kunnen laten volgen.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

De lente is  ook bij uitstek het seizoen van de hoop, van nieuwe mogelijkheden en kansen. Na de grote schoonmaak met een schone lei beginnen aan iets nieuws, gedragen door de energie van het seizoen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd in welk seizoen mensen (los van de jaarwisseling en de ‘goede voornemens’) het vaakst beginnen met een nieuwe activiteit, hobby of baan… En dan hebben we het nog niet eens over ‘nieuwe liefdes’; zijn we daar niet ook in dit jaargetijde gevoeliger voor? Hoe dan ook, Boeddha zou iets gezegd hebben als:

Wat voor moeilijkheden je in het verleden ook gehad mag hebben, je kunt vandaag een nieuw begin maken.

Als er een seizoen is dat uitnodigt tot een nieuw begin, dan is het de lente. Laten we dus proosten op de nieuwe mogelijkheden die dit voorjaar brengt – met een flinke mok brandnetelthee, natuurlijk!