Fall fearless into love” zei Hank Taft drie dagen voordat hij aan alvleesklierkanker overleed tegen Cynthia Bourgeault. Als je de liefde voor het leven beschouwt als de liefde van je leven, klinkt dat als een aannemelijke aansporing. In de praktijk blijkt het echter nog best lastig om je zonder angst in het levensavontuur te storten.

Voel de wereld

Ooit las ik een gedicht van een oude vrouw die terugblikte op haar leven. Ze somde daarin de dingen op die ze niet gedaan had en waar ze nu spijt van had. Een van die dingen was dat ze meer op blote voeten had willen lopen. Het lijkt zoiets kleins, en toch ben ik het nooit vergeten. Dat iets dat schijnbaar zo onbeduidend is, later tot zoveel spijt kan leiden, raakte me op de een of andere manier diep.

Nu loop ik zelf graag op blote voeten en sinds ik minimalistische schoenen heb ontdekt (die ik trouwens meestal ‘blotevoetenschoenen’ noem) alleen maar nóg liever. Wat is het heerlijk om de temperatuur, de zon, de wind, de kou rechtstreeks op je voeten te voelen! ‘Feel the world’ staat op de zooltjes van mijn blotevoetensandalen en gedurende de relatief korte tijd die ik op de aarde door mag brengen, wil ik dat zoveel mogelijk doen. Het zal mij niet gebeuren dat ik straks spijt heb van de momenten waarop ik dat nagelaten heb.

Angst voor anders

Maar nu weer terug naar dat ‘falling fearless into love’… Want ineens is het eind oktober, is de r in de maand, zijn de dagen soms grijs en loopt iedereen weer in dikke(re) jassen en gesloten schoenen of zelfs laarzen. Ondertussen is het eigenlijk nog helemaal zo koud niet en geniet ik nog steeds van de wind op en de aarde (inclusief natte bladeren) onder mijn voeten. En toch is daar dan ineens dat stemmetje in mijn hoofd: ‘Je gaat nu toch niet meer met blote voeten lopen? Het is toch al oktober? Wat zullen andere mensen wel niet van je denken? Vind je het niet zielig voor je kinderen, dat hun moeder er zo nodig zo raar bij moet lopen?’ Wat ís er dan toch een angst – angst om afgewezen te worden, om buiten de groep te vallen, om het verkeerd te doen. Hoezo ‘fall fearless into love’?!?

Schommelstoeltest

Als ik in zo’n situatie in de verleiding kom om me aan te passen aan wat (ik denk dat) andere mensen van me verwachten, helpt het me om de schommelstoeltest te doen. Dan stel ik mezelf voor dat ik ooit die oude vrouw ben en in mijn schommelstoel op de veranda zit om mijn leven te overdenken. Hoe voelt het dan, als ik dit nu niet doe zoals ik het zelf het liefst zou willen doen? Zal het me dan voorkomen als iets onbeduidends, of zal ik er spijt van hebben?

Het doet me denken aan een slogan uit een televisiereclame van lang geleden: ‘No nuts, no glory’ (voor de candybar Nuts). In het verlengde daarvan zag ik eens iemand lopen met een t-shirt waarop stond ‘No risk, no story’. Als ik nu het risico neem om af te wijken, om vragende blikken te ontmoeten, dan heb ik later in ieder geval wel een verhaal – al is het dan slechts het verhaal van die rare vrouw die altijd maar op blote voeten liep…

Eenmalig en halsoverkop

Goed. Dit is dus mijn leven en ik ga ervan uit dat het in mijn huidige menselijke vorm bij deze ene ervaring blijft. In dat besef komt het er eigenlijk op neer dat ik niet anders kan dan me halsoverkop in deze liefde te storten. Als mensen zijn we de ‘sense organs of the infinite’, ofwel de zintuigen van het grenzeloze, zo hoorde ik Rick Archer onlangs zeggen in een BATGAP-interview. Is er dan een betere manier om mijn plek in het grotere geheel te eren dan door met iedere stap contact te maken met de aarde onder mijn voeten?

Alles van betekenis

Een tijdje geleden las ik een prachtige uitspraak van Sidonie-Gabrielle Colette (later bekend als Colette), de eigenzinnige Franse journaliste, schrijfster en actrice (1873 tot 1954). De uitspraak had betrekking op een tekst van haar hand waarin ze uitsluitend over mussen schreef:

Zulke grote woorden over een mus? Ja, over een mus. In de liefde bestaan geen onbeduidende onderwerpen.

Ik hoop dat ik ieder moment weer verliefd mag worden op het leven, zonder angst en met een open hart. Dat ik het lef heb om van moment tot moment keuzes te maken die me zullen doen terugkijken zonder spijt en waarmee ik de liefde van en voor mijn leven recht doe. En dat ik ieder moment als betekenisvol mag zien – hoe onbeduidend het ook lijkt.