Mensen uit mijn omgeving weten wel dat recycling en een bewuste manier van omgaan met wat ons ter beschikking staat mijn aandacht hebben. Soms echter verras ik zelfs mezelf met mijn eigen handelingen op dit vlak…

Doordacht lijstje

Hoewel de digitalisering met zich mee heeft gebracht dat papier langzaamaan een minder grote rol speelt in mijn leven, leef ik zeker nog niet papierloos. Als er een ding is dat voor mij nog altijd het beste werkt op papier, dan is het wel mijn boodschappenlijstje. Voorlopig zie ik mezelf daar mijn smartphone nog niet voor gebruiken. Toch probeer ik ook als het om zo’n lijstje gaat, doordacht gebruik te maken van wat er is.

Altijd handig

Brievenbuspost wordt vandaag de dag zeldzamer. De eenzame brieven die de weg naar mijn deurmat nog vinden, benut ik echter optimaal. Natuurlijk lees ik ze eerst netjes, maar als ik ze niet hoef te bewaren, check ik of ze nog een ronde mee kunnen als kladblaadje of… inderdaad, boodschappenbriefje. Als het vel papier in kwestie aan de achterzijde niet bedrukt is, scheur ik het netjes in vieren en komt het terecht op een ‘altijd handig’-stapeltje in een keukenkastje.

Verrassing!

Tijdens onze recente verhuizing is dit stapeltje kladpapiertjes keurig meeverhuisd en ook nu heeft het een plekje gevonden op een plank in een keukenkastje. Toen ik ergens deze week een briefje pakte om een lijstje te maken, leverde dat een leuke verrassing op. Vaak kijk ik helemaal niet meer naar wat er op de achterkant van het velletje staat, maar dit keer toevallig wel. Dit briefje bleek een deel van een uitnodiging te zijn die Oudste, toen elf, nu zestien, kreeg voor een klassenfeest ter afscheid van de basisschool. Een beach party bij een van zijn toenmalige klasgenootjes in de tuin…

Net als toen

Het was sowieso leuk om op deze manier een inkijkje te krijgen in zo’n heel ander stukje van zijn leven, toch alweer een poos terug. En ja, alle clichés zijn ook hier waar; waar blijft de tijd?! Wat het extra bijzonder maakte, was dat dezelfde Oudste deze week de trotse bezitter is geworden van een havo-diploma. Een soortgelijke periode als die laatste week basisschool, van afscheid nemen met een nieuw begin in het verschiet – die voor mij als moeder ook nu een mengeling van ontroering, trots en melancholie met zich meebracht.

Doorgeslagen?

Tja, en is het feit dat dit stukje papier zoveel jaar na dato en na een verhuizing nog altijd in mijn keukenkastje ligt nu een vorm van recyclefanatisme? Dat maakt mij eigenlijk helemaal niet uit; wat telt is dat het me even terugbracht naar een (eveneens) mooie tijd. Dat het me uitnodigde een moment stil te staan bij het ‘alledaagse’ wonder van kinderen die als vanzelf uitgroeien tot prachtige grote(re) mensen.